تبلیغات
ﻟﺒﺎﺱ شُکر - آدم بزرگ
تاریخ : دوشنبه 13 آبان 1392 | 06:00 ب.ظ | نویسنده : محجوبه نظیفی
محرم شروع می شود با انواع مسئولیت ها بر دوش ! برای آنان که لا اقل لباس سیاهی بر تن می کنند ... چله های زیارت عاشورا خواندن ، پهن کردن سفره ی حسینیه ها ، خواندن روضه ها  و نوحه ها ، آوردن سینی های چای و شربت گلاب ،سینه زدن و... همه و همه که این کارها را مسئولیت ، عشق ، ارادت و سلوک خود می دانند . اما ناگهان به قدر همان لحظه ای که  امروز مرد غریبه ای را کنار درخت بادام مان در جایی بین زمین و آسمان !  در حال بستن گره پرچم سیاه  یا حسین شهید به عَلَمی برق بالای دیوار مان – دیوار رو به حسینیه – می بینم خوشحال می شوم ؛ ناراحت می شوم !!! ناراحت می شوم برای ضمیرهای مکرر " کُم " در زیارت جامعه ی کبیره و در دلم می گویم یا حسین غریب و یاد جمله ی " اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد و آخر تابع له علی ذلک اللهم العن العصابة التی جاهدت الحسین و شایعت و بایعت و تابعت علی قتله اللهم العنهم جمیعا : خدایا نخست ستمکار به حق محمد و آل محمد و پیرو آخرین او را بر این ستم لعنت کن ، خدایا آن دسته ای که با حسین علیه السلام نبرد کردند و همراهی و همکاری و همقطاری کردند بر کشتن او ؛ لعنت کن ، خدایا همه ی آنها را لعنت کن "  لرزه ای بر تنم می اندازد !!! بی قرار می شوم ... آخر ترس اینکه این زبان زیارت عاشورا خوانم ، دست و پای خودم را لعنت کند ! دارم ... برای لحظه هایی که خواسته ! و ناخواسته  ... به آگاهی و به جهل ... در حق محمد و آل او – صلوات الله علیهم اجمعین – ستم کردم.

راستی این چه عشقی است بین ما و اهل بیت علیهم السلام که تنها باید تصور کنیم امام حسین علیه السلام پدرمان بوده و شهید شده ! تا بگرییم ؟ !!! یا باید مثلا من تصور کنم بلا تشبیه برادر عزیزم مرتضی یا آن یکیِ عزیزتر مهدی ، حضرت علی اکبر علیه السلام بوده تا بگریم ؟!!! البته نه اینکه این تشبیه کردن های بلا تشبیه را کسی به ما آموخته باشد اما از کودکی جز با این دلیل آیا برایشان گریسته ایم ؟! این چه دلیل کودکانه ایست که هر چه بزرگ می شویم ، بزرگ نمی شود ؟ هر چند مسلّماً از تقدس گریه کم نمی شود اما لا اقل تقدسش هم به اندازه ی معصومیت و آگاهی کودکانه ی مان است !!! نمی دانم .... نمی دانم ... ... مثل همین امشب که از دوریِ برادرانم گریه کردم و انگار دلم می خواست لا اقل دهه ی محرم را کنارم باشند نه در جاهای مختلف نقشه ی ایران !!! شاید هم قسمت این است که کنارم نباشند و بتوانم شبیه سازی بیشتری بین جریان کربلا و دل تنگی و برادر و این حرفها بکنم و در نتیجه : اشک بیشتری بریزم البته در همان محدوده ی کودکیِ عشقم برای امام حسین علیه السلام و یارانش !

راستی کی بزرگ می شوم ؟ کی بزرگ می شویم ؟ بالاخره کی باید برای از دست دادن خلقیات مربوط به ضمیر " کُم " در زیارت جامعه ی کبیره گریست ؟ آیا جُرم کبیرِ زیارت جامعه ، طولانی بودنش است یا عربی بودنش ؟! یا نه ... جرم کبیرِ ما فارسی زبان هاست که یاد نداریم یا حوصله اش را نداریم که لا اقل برای خودمان فقط ترجمه ی فارسی زیارت را بخوانیم تا آن موقع سه سوته !!! زیارت را تمام کنیم و بارانی هم برای خودمان بباریم که ندانستیم یا نفهمیدیم ! :  کلامشان نور و امرشان به ما رشد و توصیه شان تقوا و کارشان خیر و شیوه ی شان احسان و کرم (بزرگواری) و شأن رفتارشان درستی و راستی و دوستی است و گفته شان حکمی است حتمی و نظرشان علم و حِلم ( بردباری در برابر خطای دیگران ) و دور اندیشی است ...(1) تا کمی آدم بزرگ شویم !   

(1) بخشی از زیارت جامعه کبیره که ضمیر های" تان " - کُم - به " شان " تبدیل شده است .

                                                                                                   

                                                                                          

                                                                                           بیست و ششم آبان سال 91 ؛ محرم سال گذشته




طبقه بندی: عرفانی، دینی، خاطره،

  • قالب وبلاگ | قالب وبلاگ | بلاگ اسکای